İpleri kesiliyor boynumda fermanımın
Tüm şehir az evvel söndü
Sırtımda taşıdığım korlar eski
Avuçlarım kırağı, kış çoktan gelmiş.
Çocukluğumdan emanet sözler
Kırık dökük kalmış aklımda
Masallara inanma aptal yalanları
Demişti yaşlı biri
Oysa bir yanım hep masal olmak istedi
Birileri sabrı öğretti
Bir yanım, hemen şimdi dedi.
Bu ömrü bil ki hep bekledim
Bugünden sonra, yarından evvel
Değişen bir şey olmadı gün dökümlerinde
Bir ömür bekledim,
Ne kimse geldi, ne ben gidebildim…
Tırnakları biçimsiz uzayan
Birer anneydi her çağ,
Kendini değil,
Hep çocuklarını törpülerdi…
İpleri kesilir yine bir hayatın
Buza döner şehirler,
Ki nicedir haber yok belki herkes vazgeçti
Masallar birer birer kırılır şimdi
Yüreğini korla yıka fark eder mi?
Ömürler yangın yeri
Bu kez sanki yakın dedim
Yok, yine kimse gelmedi…
